پریزاد

در شب دیوانگی‌ام عطر تو در باد بود

این دل زنجیر به گیسوی تو آزاد بود

هرچه بجز یادِ تو را عاشقت از یاد برد

قلب مرا با خودش آن چشمِ پریزاد برد

مستی چشمان منی تو همه جان منی فرصت عاشق شدنی تو

ماه تماشایی من ای شب رویایی من دلخوشی عمر منی تو

قلبم بجز آرامش تو خانه نمیخواست

ای عشق یک نفر اینهمه دیوانه نمیخواست

بی من عشق تو اینهمه آوازه ندارد

زیبا حد زیبایی تو اندازه ندارد