تلکابین

ﻗﺸﻨﮓﺗﺮﻳﻦ ﭼﺸﻤﺎ رو داﺷﺖ وﻟﻰ ﺣﻴﻒ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ش ﭘﻰ ﭘﻮل و ﭘﻠﻪ ﺑﻮد

ﺳﻴﺎه ﭼﺎﻟﻪ داﺷﺖ ﺗﻮ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﻴﻜﺸﻴﺪ ﺗﻮ ﺧﻮدش ﻣﻨﻮ ﺧﻮد ﺗﻠﻪ ﺑﻮد

ﺧﻮﻧﻪ ش ﺗﻮ دﻟﻢ دﻳﻮاراش ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪی دﻳﻮارای دور ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻮد

ﺑﻮ دود ﻣﻴﮕﻴﺮی اﮔﻪ ﺣﺘﻰ ﻳﻪ ﺗﺎﻳﻢ ﻛﻮﺗﺎه ﻓﺎرﺳﻰ ﺑﻐﻞ دود

ﺣﺘﻰ اﮔﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮی ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺎ ﺗﻠﻪ ﻛﺎﺑﻴﻦ ﻧﻤﻴﺮﺳﻪ دﺳﺖت ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻰ ﺑﺎ دل ﺗﺎرﻳﮏ

ﻛﻠﻰ ﺧﺎﻃﺮه از اون ﻛﻠﻰ ﺧﺎﻃﺮه ﺑﺎ اﻳﻦ ﺗﺎزه دوﻳﻴﻢ اﻓﺘﺎد ﭼﻘﺪ ﻓﺎﺻﻠﻪ دارﻳﻢ

ﭘﺮه آدﻣﺎی ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺳﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﻦ رﺳﻴﺪم ﺑﻪ ﻛﻠﻰ در ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻫﺎش

اوﻧﻘﺪی ﻛﻪ دوﻳﻴﺪه ﭘﻰ ﻫﻴﭻ و ﭘﻮچ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﻛﻪ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﭘﺎﻫﺎش